ARTIKEL: EVANGELISATIE EN DE KRACHT VAN GEBED
DE VRUCHT VAN JARENLANG GEBED
Evangelisatie kan niet zonder gebed. Veel gebed. En gebed zal ook leiden tot daadwerkelijke evangelisatie. Het volgende verslag van de bekering van George Verwer, de latere stichter van Operatie Mobilissatie, is en blijft daarvan een overtuigend voorbeeld:
Om te zeggen dat George Verwer Jr. (geb. 1938) een buitengewoon grote persoonlijkheid heeft, is waarschijnlijk nog een understatement. Dat zou meteen duidelijk zijn geweest als je hem had zien rondrennen op Ramsey High School in Ramsey, New Jersey. Van de ongeveer duizend leerlingen op die school viel George duidelijk op.
Hij kan zich niet herinneren ooit een ongelukkige dag in zijn jeugd te hebben gehad. Hij groeide op in een stabiel gezin met goede, uit Nederland geëmigreerde ouders die veel van hun zoon hielden, maar niet overdreven streng waren. Het leven was leuk, en George wilde er alles uithalen. Op de basisschool zag hij zichzelf als een geweldige sporter, hoewel hij uiteindelijk net niet goed genoeg was om door te breken in de sportteams van de middelbare school. Hij was actief bij de padvinders en kwam dicht bij het behalen van de hoogste rang, Eagle Scout.
Maar hij had ook een ondeugende kant. Hij had altijd wel een grappige opmerking klaar en kon zijn klasgenoten aan het lachen maken. Elk jaar kwam hij op "Goosey Night" met een flinke hoeveelheid geld thuis. Dat is de naam die men in Bergen County geeft aan de avond vóór Halloween, wanneer kinderen zich dwaas gedragen: ramen worden ingegooid en spullen gestolen. Zie het als de "trick" zonder de "treat". Ooit stak hij zelfs het plaatselijke bos in brand. Aan de andere kant begon hij ook een bedrijfje in brandblussers, naast zijn postorderbedrijf voor postzegelverzamelaars.
Afgezien van deze streken stond George bekend als een moreel nette jongen. Hij was tegen alcoholgebruik en hoewel hij veel vriendinnen had, vond hij het belangrijk om fatsoenlijk te blijven en niet te ver te gaan. Tegelijkertijd hield hij ervan om uit te gaan en te dansen, vaak tot diep in de nacht, luisterend naar de nieuwste muziek van de jaren vijftig.
Op zondag nam zijn moeder hem mee naar de plaatselijke gemeente van de Reformed Church in America (zijn ongelovige vader bleef thuis), maar George hoorde daar nauwelijks Bijbelse prediking. Voor hem leek de gemeente meer op een sociale club dan op iets anders.
Toch begon iemand voor George te bidden. Dorothea Clapp en haar gezin woonden tegenover de middelbare school. Haar zoon Danny was tijdens George' eerste schooljaar voorzitter van de leerlingenraad geweest. Zeventien jaar lang bad mevrouw Clapp trouw dat de leerlingen van Ramsey High de Heer zouden leren kennen. Toen George Verwer in haar aandacht kwam, zette zij hem op haar gebedslijst en bad dat hij op Christus zou vertrouwen en ooit zendeling zou worden. Ze stuurde hem per post een exemplaar van het Evangelie van Johannes, uitgegeven door de Pocket Testament League. George las er af en toe in gedurende het volgende jaar, maar aanvankelijk zonder veel resultaat.
Als iemand hem toen had gevraagd of hij christen was, had George waarschijnlijk "ja" geantwoord. Maar tijdschriften met pikante foto's trokken hem meer aan dan het lezen van de Bijbel. Op een gegeven moment bedacht de ondernemende George zelfs een plan om pornografische tijdschriften in te kopen en met winst door te verkopen, al voerde hij dat idee uiteindelijk nooit uit.
Op een dag stond hij in een winkel om zo'n tijdschrift te kopen, toen zijn oog viel op een magazine met daarin een artikel over de 35-jarige evangelist Billy Graham. George pakte het blad op, las het artikel en besefte dat Graham iemand bijzonders was.
Billy Graham had ook op de omslag van Time Magazine gestaan, waar hij met zijn vinger naar de lezer wees terwijl op de achtergrond de slang Eva verleidde. Zes jaar eerder, in het najaar van 1949, was Graham nationaal bekend geworden door zijn evangelisatiecampagne "Christ for Greater Los Angeles". Na een aantal opvallende bekeringen, waaronder die van Louis Zamperini, had mediatycoon William Randolph Hearst zijn kranten opgedragen: "Puff Graham" ("Geef Graham veel aandacht"). Inmiddels was Graham de bekendste evangelist van de Verenigde Staten.
In het voorjaar van 1955 nodigde een buurman George uit om mee te gaan naar een bijeenkomst in New York City. Billy Graham zou daar spreken tijdens de viering van het vijftienjarig bestaan van Word of Life in Madison Square Garden, georganiseerd door oprichter en evangelist Jack Wyrtzen.
Op 3 maart 1955 stapte George samen met enkele anderen – onder wie een meisje van zijn middelbare school en zondagsschool – in een bus voor de ongeveer vijftig kilometer lange rit naar Madison Square Garden in Manhattan.
Toen George die donderdagmiddag op de bus stapte, had hij geen enkele bedoeling om christen te worden. Maar aan het einde van Grahams preek nodigde deze zijn luisteraars uit om naar voren te komen en een beslissing voor Christus te nemen. George bleef aanvankelijk zitten. Terwijl anderen naar voren liepen en de muziek speelde, bleef Graham mensen oproepen om te komen. Langzaam begon George overtuigd te raken van zijn zonde en zijn verloren toestand. Eén gedachte beheerste zijn geest: "Dit is de waarheid; mijn zoektocht is voorbij; dit is het belangrijkste in het leven."
Die avond liepen zowel George als het meisje met wie hij gekomen was naar voren om hun vertrouwen op Christus te stellen. Zijn leven zou nooit meer hetzelfde zijn.
Zijn geloof werd vrijwel onmiddellijk op de proef gesteld. Toen zij die avond als pas wedergeboren gelovigen Madison Square Garden verlieten, maakte een straatbendelid een opmerking tegen George. George antwoordde terug, waarop de man hem direct tegen de grond sloeg. Een bendeleider kwam tussenbeide en beval zijn lid te stoppen. George ervoer daarin de genade van God. Later zei hij dat hij in zijn leven vaak tegen de grond is gegaan – vaak door "de begeerte van de ogen" – maar dat de Heer hem altijd heeft bewaard en gedragen.
Pas enkele dagen later kreeg George volledige geloofszekerheid. Terwijl hij over een veld liep om de bus naar school te halen, werd hij geholpen door het bekende boekje Safety, Certainty, and Enjoyment for the Christian van George Cutting. Vervolgens las hij Billy Grahams bestseller Peace with God: The Secret of Happiness (1953) en ontving hij veel van zijn eerste theologische vorming door Grahams preken en publicaties.
Toen God George Verwer bekeerde, maakte Hij niet alleen een nieuw mens van hem; Hij maakte ook een evangelist van hem. In zijn laatste schooljaar werd George gekozen tot voorzitter van de leerlingenraad. Vanuit die positie verspreidde hij duizend exemplaren van het Evangelie van Johannes. Ook begon hij gratis christelijke boeken uit te delen, een gewoonte die hij zijn hele leven heeft volgehouden. Persoonlijk heeft hij honderdduizenden boeken weggegeven en hij hoopte ooit de grens van een miljoen uitgedeelde exemplaren te bereiken.
Door Gods genade zag George verschillende klasgenoten tot geloof komen door zijn verlangen om anderen te wijzen op het goede nieuws van het evangelie.
Na zijn middelbare school ging hij studeren aan Maryville College, een particuliere christelijke opleiding in Tennessee. Tijdens zijn eerste semester kreeg hij een idee: misschien kon hij tijdens de kerstvakantie terugkeren naar Ramsey High School en daar een evangelisatiebijeenkomst organiseren. Tot zijn verbazing stemde de openbare school toe, en de aula zat vol met zeshonderd leerlingen. Zelfs George Verwer Sr. kwam luisteren om zijn zoon te steunen.
Toen George de aanwezigen opriep om hun vertrouwen op Christus te stellen, stond hij versteld toen 125 studenten opstonden. Het grootste wonder was echter dat zijn eigen vader onder hen stond. Zijn vader was nu zijn broeder in Christus geworden.
Later dat jaar hoorde George dat zeven op de tien mensen in Mexico geen toegang hadden tot de Bijbel. Voor hem lag de oplossing voor de hand: hij moest daarheen gaan en hun Gods Woord brengen. Zijn vriend Dale Rhoton zei dat hij hierover met George wilde bidden. Nadat ze enkele minuten samen hadden geknield, keek George hem aan en vroeg: "Nou, ben je klaar om te gaan?" Dale antwoordde: "George, zo snel gaat dat niet." George was teleurgesteld en verward: "Waarom duurt het bij mensen zo lang voordat ze het zien?"
In de zomer van 1957 verkochten George, Dale en hun vriend Walter Borchard – alle drie 18 jaar oud – hun bezittingen. Ze laadden een Dodge-bestelwagen uit 1949 vol met evangelisatiefolders en duizend Spaanse exemplaren van het Evangelie van Johannes en reden naar Mexico. Hun bediening noemden ze "Send the Light", dat een jaar later officieel werd geregistreerd. Ook in 1958 en 1959 keerden ze terug naar Mexico.
Inmiddels was George overgestapt naar Moody Bible Institute in Chicago. Daar ontmoette hij een jonge vrouw genaamd Drena, tot wie hij zich aangetrokken voelde. Tijdens hun eerste gesprek zei hij: "Waarschijnlijk zal er niets tussen ons gebeuren, maar ik word zendeling. Als je met mij trouwt, is de kans groot dat je uiteindelijk door kannibalen in Nieuw-Guinea wordt opgegeten."
Toch trouwden ze in 1960 in Milwaukee, nadat George was afgestudeerd. Ze sloegen hun huwelijksreis over en vertrokken direct naar Mexico voor zendingswerk. Ze hadden besloten geen geld uit te geven. Toen ze in Wheaton aankwamen, bood George hun bruidstaart aan bij een tankstation in ruil voor benzine. De medewerker, een christen, vulde hun tank gratis en liet hen de taart houden. Bij de volgende stop accepteerde de pompbediende de taart wél als betaling voor een volle tank. Zo bereikten ze Mexico zonder een cent uit te geven.
Vanaf 1960 richtten George en zijn vrienden hun aandacht op Europa. Hun doel was plaatselijke kerken te mobiliseren voor wereldzending, geleid door inheemse gelovigen in plaats van buitenlandse zendelingen. In 1963 breidden zij hun werk uit naar India en het Midden-Oosten. In 1970 kocht de inmiddels omgedoopte organisatie Operation Mobilisation (OM) haar eerste schip.
Vandaag de dag is OM actief in meer dan 85 landen, waaronder Latijns-Amerika, Centraal-Azië, de voormalige Sovjetstaten, het Midden-Oosten en Europa. De organisatie telt ongeveer 3.500 medewerkers en naar schatting hebben meer dan 125.000 mensen deelgenomen aan een OM-uitreikingsproject.
George Verwer droeg in 2003 op 65-jarige leeftijd de leiding van OM over. Maar hij ging niet met pensioen. Ergens in de wereld is nog altijd George Verwer te vinden – een man met de energie van iemand die half zo oud is – gekleed in zijn bekende jas met wereldkaartmotief, sprekend naast een opblaasbare wereldbol, terwijl hij studenten motiveert om te lezen, te bidden, te getuigen en uit te gaan.
Het ene moment springt hij over het podium en laat hij zijn publiek lachen; het volgende moment confronteert hij hen met de werkelijkheid van de vele onbereikte mensen die het evangelie nog moeten horen.
George Verwer is een man die nooit de schoonheid en kracht van het evangelie is vergeten. Hij bleef doorgaan totdat God hem thuis zou halen of totdat de volken zich voor eeuwig in Christus zouden verheugen. Weinig mensen hebben in de tweede helft van de twintigste eeuw meer gedaan om christenen te mobiliseren voor onbereikte volken of om evangelische literatuur te verspreiden.
En het begon allemaal met een trouwe moeder en buurvrouw die besloot te bidden en een leerling een exemplaar van het Evangelie van Johannes stuurde. Vervolgens was er een zakenman die het risico nam een jongeman uit te nodigen voor een evangelisatiebijeenkomst. Daarna kwam een jonge evangelist die de boodschap van het kruis verkondigde.
God gebruikt vaak de ogenschijnlijke dwaasheid van zwakke mensen om grote dingen tot stand te brengen, tot eer van Zijn naam.
Reacties
Een reactie posten